” The young violin virtuoso, long since ennobled as winner of the Sibelius Competition and the Concours Reine Elizabeth, presented himself with the most popular of all romantic violin concertos from Russia – namely Opus 35 in D major by Pyotr Ilyich Tchaikovsky.

Attempting to strain Caesar’s Veni, vidi, vici: Sergey Khachatryan managed to do just that with a more than impressive performance. First, the orchestral entry into the Allegro moderato, which was clearly and decisively formulated by the conductor Chang. Then, in addition to perfectly exploiting the solo, Sergey Khachatryan repeatedly drew attention with his enchanting dynamic reduction in the lyrical moments. In the same spirit, he moved on with the Andante of the Canzonetta before plunging into the concluding Allegro vivacissimo.

Encores were out of the question after that. First, a movement from the rare half-dozen sonatas pour violon solo op. 27 by the Belgian Eugène Ysaÿe, written over a hundred years ago, carried by the same passionate approach, as well as restrained, internalizes the melody of a folk song from Khachatryan’s homeland of Armenia.”

The post “Attempting to strain Caesar’s Veni, vidi, vici: Sergey Khachatryan managed to do just that with a more than impressive performance.” appeared first on Sergey Khachatryan, Սերգեյ Խաչատրյան.

The post “Outstanding triumph with maestro Myung-Whun Chung at Accademia Nazionale di Santa Cecilia” appeared first on Sergey Khachatryan, Սերգեյ Խաչատրյան.

By Susanne Stahr

Vor rund 100 Jahren legte der große belgische Violinvirtuose Eugène Ysaÿe sechs Solosonaten vor als Antwort auf die Sonaten Bachs. Die jüngste Aufnahme stammt von Sergey Khachatryan. Sie unterscheidet sich von allen anderen schon deshalb, weil Khachatryan auf Ysaÿes eigener Geige spielt.

Diese gezupfte Sarabande aus der vierten Sonate hat mit dem Illusionstheater der zweiten nichts gemein. Khachatryan betont den Minimalismus auch noch: Er demonstriert, wie aus der Lücke und der Leere eine Melodie entsteht.

Die Violine darf singen

Das ist paradoxe Kunst! Alles wird nur knapp angedeutet, zugleich aber erklingt der große Bogen, die gesangliche Linie.

Khachatryan gibt jedem Satz ein eigenes Gesicht. Die Danse rustique aus der fünften Sonate lebt vom saftigen Vortrag. Khachatryan spielt sie mit glühendem, herzzerreißendem Ton, sehr leidenschaftlich und inständig.

Die Violine darf singen, beinah schluchzen und romantisch schwelgen. Oder auch zart flüstern. Als wolle sie ein Geheimnis in die Luft hauchen.

Khachatryan auf der Höhe seiner Kunst

Sergey Khachatryan, mittlerweile 39 Jahre alt, ist auf der Höhe seiner Kunst angekommen. Die Wandlungsfähigkeit ist sein Trumpf. Und natürlich auch, dass ihm in puncto Intonation, Temperament und Klangcharakter kaum Grenzen gesetzt sind.

Wenn man ihn auf Ysaÿes Instrument hört, hat man das Gefühl, dem legendären belgischen Virtuosen selbst zu begegnen.

Meister der kontrollierten Extase

Und dann wäre da noch die virtuose Hybris: In der dritten Sonate, der Ballade, die Ysaÿe für George Enescu komponierte, steigert Khachatryan die Virtuosität fast bis zum Irrsinn. Er wartet teilweise mit schrillen, grellen, geräuschhaften Tönen auf und reizt den psychischen Exzess dieser Musik schonungslos aus. Wir fliegen aus der Bahn.

Man glaubt, nicht eine einzige, einsame Geige zu hören, sondern ein komplettes Orchester. Die Details aber bleiben immer klar und verständlich. Khachatryan ist ein Meister der kontrollierten Ekstase.

The post Wo die Geige klingt wie ein Orchester: Sergey Khachatryan spielt Eugène Ysaÿe. appeared first on Sergey Khachatryan, Սերգեյ Խաչատրյան.

The post GRAMOPHONE MAGAZINE “YSAYE VI SONATAS” REVIEW: “A stunning set of Ysaÿe’s solo sonatas from Khachatryan, virtuosity and distinctive voice shine through” appeared first on Sergey Khachatryan, Սերգեյ Խաչատրյան.

Von Michael Wruss – OÖNachrichten

Das hat Sergey Khachatryan derart berührend und zugleich emotional intensiv fühlend umgesetzt und so die ausgedehnte Kadenz zum Innehalten den Höhepunkt voller Glücksgefühle gestaltet und damit das Publikum trotz der “schweren Kost” restlos begeistert. Das tat auch das Ulster Orchestra unter Daniele Rustioni, die Khachatryan perfekt in seinem traumtänzerischen Schwelgen begleiteten und zuvor mit Weberns Passacaglia op.1 und der vierten Symphonie von Johannes Brahms beeindruckten und die Variationen über einen feststehenden Bass aus wunderliche Art gestaltet.

The post Ein grandios musiziertes Schostakovitch Konzert mit einem fabelhaften Geiger appeared first on Sergey Khachatryan, Սերգեյ Խաչատրյան.

Von Paul Stepanek – Oberösterreichisches Volksblatt

Im Zentrum des Abends stand Dmitri Schostakowitschs 1. Violinkonzert op.77, das vom Solisten Sergey Khachatryan in jeder Phase sensationell interpretiert wurde. Denn einerseits hielt er die langen Melodiebögen des ersten (Nocturne) und dritten Satzes (Passacaglia, Andante) in intensiv emotionaler Spannung, andererseits verlieh er dem temperamentvoll-tänzerischen Charakter des Scherzos und der Burleske im zweiten und dem Final-Satz mitreißend virtuosen Schwung.

Das Publikum tobte förmlich vor Begeisterung, wurde aber durch die Zugabe wieder zu still reflektierender Besinnung gebracht: Der gebürtige Armenier erinnerte mit einem tief berührend dahinfließenden „Klagelied“ der Violine offenbar an die Schicksalsschläge, die sein Volk bis in die jüngste Vergangenheit immer wieder getroffen haben.

The post Geiger Khatchatryan begeisterte im Brucknerhaus mit hinreißender Virtuosität appeared first on Sergey Khachatryan, Սերգեյ Խաչատրյան.

Par Victoria Okada pour Classique News

Son éblouissante interprétation du Premier Concerto pour violon de Max Bruch, acclamée par une ovation debout, est suivie de deux extraits des Sonates pour violon seul d’Eugène Ysaÿe en bis. C’est ainsi l’occasion de fêter un événement discographique de ce printemps : les Sonates d’Ysaÿe qu’il a enregistrées sur le violon Guarneri del Jesù, l’instrument sur lequel Ysaÿe lui-même a joué pendant de nombreuses années.

The post Sergey Khachatryan, le violoniste arménien est accueilli par le public bruxellois comme un véritable héros. appeared first on Sergey Khachatryan, Սերգեյ Խաչատրյան.

ԼԻԼԻԹ ԳԱՍՊԱՐՅԱՆ for Armen Press

Ճանաչված հայ ջութակահար Սերգեյ Խաչատրյանն անցած օրերին Բելգիայի ազգային նվագախմբի հետ համերգներով հանդես եկավ Palais des Beaux Art-ի Բրյուսելի եւ Չաղլեղուայի սրահներում։

Համերգային ծրագրի ամենաուշագրավ հատվածը, անկասկած, ջութակի կոնցերտն էր՝ Մաքս Բրուխի ամենահայտնի ստեղծագործության կատարմամբ: Համերգներն անցկացվեցին Բելգիայի ազգային նվագախմբի կողմից մշտական հրավիրվող դանիացի դիրիժոր Միխայել Շոնվանդտի ղեկավարությամբ:

Սերգեյ Խաչատրյանն իր տաղանդը բելգիական հանրության համար բացահայտել էր դեռ 2005 թվականին կայացած Բելգիայի Էլիզաբեթ թագուհու միջազգային երաժշտական ​​մրցույթի ժամանակ, որտեղ արժանացել էր առաջին մրցանակի։

Բելգիացի երաժտասերներին քաջ հայտնի ջութակահարի բրյուսելյան համերգներն համընկան նրա վերջին սկավառակի թողարկման հետ․ Խաչատրյանը նվագել է բելգիացի հայտնի կոմպոզիտոր, ջութակահար Էժեն Իզայիի վեց սոնատները։ Սկավառակի երկրորդ առանձահատկությունն այն է, որ հայ ջութակահարն այդ սոնատները նվագել է հենց հեղինակի՝ 1740 թվականի արտադրության ջութակի վրա:

Բրյուսելյան համերգի ավարտին երաժշտասերներն հնարավորություն ունեցան ձեռք բերել Սերգեյ Խաչատրյանի սկավառակն իր իսկ ստորագրությամբ։  Տաղանդավոր ջութակահարի հետ կուլիսներում շատ հակիրճ հնարավորություն եղավ խոսել նոր սկավառակի եւ դրա ձայնագրման ընթացքի մասին։

-Ի՞նչ նշանակություն ուներ Ձեզ համար այսպիսի պատմական ջութակի վրա նվագելը, եւ ինչպե՞ս կյանքի կոչվեց սկավառակ թողարկելու գաղափարը։

-Կապը ստեղծվեց Նիպոն Մյուզիք Հիմնադրամի (Nippon Music Foundation) միջոցով, որի հետ առաջին անգամ կապ հաստատեցի Բրյուսելում՝ մրցույթից հետո, երբ հաղթեցի էլիզաբեթ թագուհու միջազգային մրցույթում։ Որպես հաղթող ստացա «Ստրադիվարի» մոդելի ջութակ․ դա մրցանակի մաս էր կազմում, որով կարող էի նվագել մինչեւ հաջորդ մրցույթը եւ հետո այն պետք է հանձնեի մրցույթի հաջորդ հաղթողին։ Այսպես ստեղծվեց կապը ճապոնական այդ հիմնադրամի հետ, որը նաեւ ուներ Իզայիի՝ 1740 թվականի այս ջութակը։ Ես, իհարկե, չորս տարի նվագեցի այն «Ստրադիվարի»-ի վրա, որ տրամադրել էին ինձ որպես մրցանակի մաս։ Հետո հիմնադրամի հետ լավ հարաբերություններ հաստատեցի, եւ նրանք շարունակեցին ինձ գործիքներ հատկացնել։ Երկու տարի ուրիշ «Ստրադիվարի»-ի վրա նվագեցի, որը նաեւ շատ հավանում էի, նույնիսկ ավելի շատ, քան առաջին մրցանակի շրջանակներում հատկացված գործիքը։ Գիտեի, որ նրանք ունեն Իզայիի «Դել Ջեզո» ջութակը․ պետք է նշել, որ հիմնադրամն ամենամեծ քանակությամբ «Ստրադիվարի» ջութակներ ունեցողն է։ Միշտ տիկին Շիյոմիին, ով հիմնադրամում գլխավոր մարդն էր, հարցնում էի Իզայիի ջութակի մասին։ Միշտ ինչ-որ պատճառ կար՝ հիմա չեն տալիս, ուրիշի մոտ է… Մի օր այդ հիմնադրամի կազմակերպած համերգներից մեկից հետո տիկին Շիյոմին մոտեցավ ինձ եւ հարցրեց՝ արդյոք ուզում ե՞մ նվագել «Դել Ջեզո»-ով։ Առաջին պահին շոկ ապրեցի, ասացի, եթե պետք է ընդամենը փորձեմ ու չշարունակեմ նվագել, դա ցավոտ կլինի։ Իր պատասխանից պարզ դարձավ, որ հնարավորություն կա, որ այն ինձ կհատկացնեն։ Ինձ ժամանակ տվեցին, որ նվագեմ։  Պարզ է, իհարկե, որ գործիքը վատը լինել չէր կարող։ Բայց զուտ անունի համար չէի ուզում նվագել։ Բացառություն արեցին, եւ ես միեւնույն ժամանակ տանն ունեի «Ստրադիվարի» ջութակը, որը շատ հավանում էի։ Ինձ ժամանակ էր պետք հասկանալու համար՝ ուզո՞ւմ եմ, թե՞ ոչ։ Մեկ ամսից ավել երկուսն էլ մոտս էին։ Ի վերջո, որոշեցի վերցնել Իզայիի ջութակը եւ 12 տարի նվագեցի, բալիկիս պես պահեցի։

-Ո՞րն էր այս եզակի գործիքի առանձնահատկությունը։ Արդյոք այն լավագույն գործիքն է՞, որի վրա նվագել եք։

-Դժվար է ասել՝ այն լավագույնն է, թե ոչ։ Տարիների ընթացքում ուրիշ գործիքներ էլ եմ փորձել, թեկուզ երկար չեմ նվագել, եւ թվացել է, թե դրանք ավելի լավն են։ Բայց Իզայիի ջութակն աշխարհի լավագույն գործիքներից է, իսկ դրա պատմությունն այն առանձնահատուկ  է դարձնում։ Դա ակնհայտ է։ Իհարկե,  այն ունի իր առանձնահատկությունը, եւ դու էլ պիտի հարմարվես։

-Եթե չեմ սխալվում, Իզային այս վեց սոնատները ի հարգանս Բախի է գրել։ Դա ինչպե՞ս ինտեգրեցիք Ձեր մեկնաբանության մեջ։

-Այո, երբ կատարում եմ, ինձ համար պարզ է, որ Բախն ամենամեծ դերն է խաղացել այդ գործերը գրելուց, որովհետեւ շատ ես տեսնում Բախին բնորոշ հատկություններ  թե՛ կառուցվածքի, թե՛ անունների եւ թե՛ ռիթմի առումով։ Դրանում է Իզայիի հանճարեղությունը, որ կարողացել է Բախին վերցնել եւ տեղափոխել այսօրվա ջութակային հնարավորությունների դաշտ։ Ես որքան մեծանում եմ, այնքան վիրտուոզ երաժշտությանն ավելի բացասական եմ վերաբերվում, որովհետեւ շատ անգամ այն երաժշտական խորը իմաստ չունի։ Հենց այդ պատճառով է, որ այս գործերն էլ ավելի եմ գնահատում եւ սիրում, որովհետեւ այս վեց սոնատներն իմ պատկերացմամբ վիրտուոզ ոճի գործերի միակ հավաքածուն է, որ երաժշտական շատ խորը իմաստ ունի։ Զուտ ջութակային տեխնիկայի առումով շատ բարդ գործեր են եւ համարվում են վիրտուոզ ժանրի երաժշտություն, բայց շատ ավելի հետաքրքիր են ու խորքային։
-Որո՞նք էին այն մարտահրավերները, որ ունեցաք սոնատները ձայնագրելիս՝ թե՛ երաժշտական, եւ թե՛ տեխնիկական տեսանկյունից։

-Տեխնիկապես, իհարկե,  շատ բարդ գործեր են, երաժշտական առումով էլ շատ հետաքրքիր են։ Կա մի բան եւս, որ խոսում է Իզայիի հանճարեղության մասին․ նա իր էությամբ բազմատաղանդ մարդ է եղել։ Կան, օրինակ, ֆենոմենալ ջութակահարներ, բայց նրանք կոմպոզիտոր չեն։ Իզային և՛ շատ հայտնի ուսուցիչ է եղել, որը լուրջ դպրոց է թողել, և՛ դիրիժորություն է արել։ Որպես կոմպոզիտոր՝  նա շատ գործեր չի գրել, բայց այն, ինչ գրել է, հարյուր տոկոսով կատարյալ է։ Նա նաեւ ֆենոմենալ ջութակահար է եղել, ու հիմաունենք նրանից ստացած ժառանգություն, որը շատ իմաստներով հանճարեղ է։

-Կա՞ ինչ-որ դեպք, որ կառանձնացնեք այս սկավառակի պատրաստման ընթացքից։

-Այս սկավառակը շատ դժվար է ծնվել, որովհետեւ երեք անգամ  փորձել ենք ձայնագրել եւ տարբեր պատճառներով կիսատ է մնացել։ Առաջին անգամ շատ վաղուց էի սկսել ձայնագրել, միայն կեսն էի արել, եւ այդպես էլ մնաց։ Երկար դադարից հետո չէի ուզում շարունակել երկրորդ մասը ձայնագրել, որովհետեւ զգացի, որ այդ պահին ուրիշ ձեւ կնվագեի եւ առաջին ու երկրորդ մասերի մեջ տարբերություն կլիներ։ Հետո ինձ ասացին, որ գործիքը պետք է վերադարձնեմ, դա, իհարկե, սպասելի էր, բայց շատ հանկարծակի։ Ըստ օրենքի՝ նույն գործիքով 7 տարուց ավել չես կարող նվագել։ Իսկ ես դրանից ավելի երկար ժամանակ էի նվագում այդ գործիքով։ Եւս մեկ տարի ժամանակ տվեցին, որ ուրիշ գործիք փնտրեմ։ Այդ ընթացքում քովիդի համավարակը սկսվեց, եւ չկարողացա վերադարձնել գործիքը, ու հենց այդ ժամանակ էլ ձայնագրել եմ սկավառակը։ Համավարակի սկզբում մի տեղ փորձեցի ձայնագրել, շատ լավ դահլիճ էր, բայց ձայնամեկուսացման խնդիր կար, կաթիլների ձայներ էին լսվում։ Էլի առաջին կեսը ձայնագրեցի եւ կիսատ մնաց, քանի որ ռիսկը մեծ էր, որ նույն խնդիրը կլինի։ Եվրոպայում դահլիճ գտնելն էլ հեշտ չէ, բայց գնացի «Բրուկներհաուզ Լինզ», որի ղեկավարն այն ժամանակ Յան Դավիթ Շմիդսն էր, ում հետ շատ լավ հարաբերություն ունեի։ Նա առաջարկեց իրենց կամերային դահլիճում ձայնագրել։ Ինձ երկու ժամկետ էր պետք, քանի որ մեկ սեսիայով չէի կարող վեց սոնատն էլ ձայնագրել։ Բարդ ծնունդ էր,  տարօրինակ զգացում ունեի, այնքան էի ձայնագրել, որ հաշիվը կորցրել էի։ Ես չեմ սիրում այդ ընթացքը, բայց, գուցե, խիստ եմ ինքս իմ հանդեպ։

The post Բելգիայի երաժշտասեր հասարակությունն առիթ ունեցավ ունկնդրել տաղանդավոր ջութակահար Սերգեյ Խաչատրյանին appeared first on Sergey Khachatryan, Սերգեյ Խաչատրյան.

Par Bruno Serrou

Concert festif le soir du Vendredi de la Semaine sainte à Bruxelles, dans la grande salle Henry Le Bœuf du Bozar devant une salle débordant de mélomanes de tous âges venus assister à la prestation de l’un de ses violonistes favoris, Sergey Khachatryan aujourd’hui âgé de 38 ans, vainqueur en 2005 du prestigieux Concours Reine Elisabeth de Belgique, dont l’édition 2024 est de nouveau consacrée au violon. (…)

Le magicien du son Sergey Khachatryan exaltant remarquablement des timbres charnus, ronds, feutrés, épanouis. Il faut dire que l’ONB connaît depuis longtemps le violoniste arménien vivant à Francfort et enseignant à la Hochschule de Karlsruhe, puisque, en tant qu’orchestre officiel du Concours Reine Elisabeth depuis la fondation de ce dernier en 1937, il a été le partenaire du soliste dès la finale de l’édition 2005 dont il a remporté le Premier Prix. C’est avec le fort célèbre Concerto n° 1 pour violon et orchestre en sol mineur op. 26 de Bruch, son œuvre la plus courue, au même titre que son Kol Nidrei, pour violoncelle et orchestre op. 47 qui lui est postérieur de quatorze ans, que Sergey Khachatryan a été invité à se produire avec l’orchestre belge qui l’avait accompagné dans la finale du concours voilà bientôt dix-neuf ans. (…)

Dans cette partition concertante, les cordes ont sonné magnifiquement, de façon opulente et fruitée, autant celles de l’orchestre que celles du soliste, celles du BNO sertissant au somptueux Garnieri del Gesù de Sergey Khachatryan un tissu moelleux et souple, l’artiste arménien parvenant sans difficultés apparentes à chanter, à s’épanouir et à passer sans forcer au-dessus des tutti, à se fondre et à transcender la puissance de l’orchestre, brossant un remarquable Concerto n° 1 pour violon de Bruch dont il a su renouveler la teneur avec une aisance extrême et un bonheur communicatif… En bis, Sergey Khachatryan a donné deux mouvements de Sonates pour violon seul du Liégeois Eugène Ysaÿe (1858-1931) dont il vient de publier l’intégrale chez Naïve (2) enregistrée sur le violon du compositeur, le Guarneri del Gesù de 1740 naturellement nommé « Ysaÿe »…

The post Le Belgian National Orchestra a royalement reçu chez lui, Bozar de Bruxelles, le brillant violoniste arménien Sergey Khachatryan appeared first on Sergey Khachatryan, Սերգեյ Խաչատրյան.

The post Meet&Greet BOZAR for CD Release “YSAYE” appeared first on Sergey Khachatryan, Սերգեյ Խաչատրյան.

Khachatryan’s visit was overdue. He made his BSO debut a decade ago, playing the Sibelius Violin Concerto memorably. He addressed the same work on this return, and played the heck out of it even more impressively Sunday afternoon at Meyerhoff Symphony Hall. The performance was greeted with shouts and whoops not typically expected from a matinee crowd. And no wonder.

This was a sterling performance in technique, to be sure, but, more importantly, in terms of interpretive depth. The hushed opening made that clear; Khachatryan coaxed his first notes as if from some ethereal realm.

Such pianissimo playing, matched in subtlety by the orchestra’s strings, cast a spell over the hall.

The post BSO makes dynamic music with Jakub Hrusa and Sergey Khachatryan appeared first on Sergey Khachatryan, Սերգեյ Խաչատրյան.

…, violinist Sergey Khachatryan brought an almost unreal beauty to Beethoven’s Violin Concerto in the first half the program. …

Mark Swed, Los Angeles Times

The post Beethoven in Los Angeles appeared first on Sergey Khachatryan, Սերգեյ Խաչատրյան.

Khachatryan weiß vor allem seine Fähigkeiten, maßvoll einzusetzen.  Der Einstieg gelingt ihm mit wehklagenden Charme, den zweiten Satz beginnt das Orchester löchrig, was der Solist zu füllen vermag, ohne schmierig zu werden.  Im dritten Satz setzt Khachatryan schließlich melodische Phrasen kühl voneinander abund lässt seine Stimme zu einem eklektischen Puzzle werden.
Rita Argauer, Süddeutsche Zeitung, February 2015

Im umfangreichen Werkverzeichnis von Jean Sibelius kommt seinem Opus 47 eine besondere Stellung zu, ist es doch das einzige große Solokonzert, das der Finne zu Papier brachte.  Gewidmet ist es natürlich der Violine, jenem Instrument, dass Sibelius erlernt hatte und am meisten schätzte.  Eine Chance, die Sergey Khachatryan in der Münchner Philharmonie voll und ganz für sich zu nutzen wusste—ebenso schlicht wie eindringlich in den zart modellierten Kadenzen und bei allem Feingefühl stets die ihm zugedachte Führungsrolle ausfüllend.

Khachatryan gestand der unterschwelligen Melancholie ihren Platz zu, ohne sie jedoch zum einzigen Ausdruckmittel zu erheben, und bot so eine bewegende Interpretation des vielschichtigen Werkes, das er im letzten Satz mit einer beeindruckenden Demonstration seines virtuosen Könnens krönte.
Tobias Hell, Münchner Merkur, February 2015

The post Sibelius Violin Concerto appeared first on Sergey Khachatryan, Սերգեյ Խաչատրյան.

Sergey Khachatryan überzeugte als Solist des viersätzigen 1. Violinkonzertes von Dmitri Schostakowitsch durch seinen technisch makellosen und stilsicheren Vortrag. Nach dem klagenden Nachtgesang bildet das groteske Scherzo einen wirkungsvollen Kontrast. Die mit einer gewaltigen Solokadenz abschliessende Passacaglia mündet in das tänzerische
Finale, das hinreißend musiziert wurde.
Fridolin Dallinger, Neues Volksblatt, 22 November 2013

Dazu das Violinkonzert Nr.1 in a-moll von Schostakowitsch in seiner teils meditativen Verinnerlichung und teils explosiv fulminanter Bravour.  Diese nutzte der aus Armenien stammende Geigensolist Sergey Khachatryan, der die Zuhörerschaft namentlich mit seiner Kadenz und dem herrlich sportlich rasenden Finalsatz schlichtweg zum Rasen brachte. Bravo, bravo, bravo, bravo!
Balduin Sulzer, Kronen Zeitung, 22 November 2013

The post SHOSTAKOVICH VIOLIN CONCERTO NO.1 appeared first on Sergey Khachatryan, Սերգեյ Խաչատրյան.